Viyolonsel repertuvarı yirminci yüzyılda belirgin biçimde genişledi. Bu genişleme kendiliğinden olmadı; belirli icracıların ısrarlı çalışmasının sonucudur. Bir icracı besteciyle ilişki kurar, eser ister ve seslendirmeyi üstlenir. Bu süreç sipariş adıyla anılır ve müzik tarihinde uzun bir geçmişi vardır.
Sipariş verilen eserin çalınacağının garantisi icracının kendisidir. Bu güvence olmadan çoğu besteci bir çalgı için büyük ölçekli eser yazmaz. Yirminci yüzyılda birkaç viyolonselci bu işi sistemli biçimde yürüttü. Onlarca eser bu yolla ortaya çıktı ve bir bölümü standart repertuvara girdi.
Giriş kendiliğinden olmaz; eserin ilk seslendirmeden sonra çalınmaya devam etmesi gerekir. Çalınmayan eserler kısa sürede unutulur. Bu nedenle repertuvar, icracıların programlama kararlarıyla biçimlenir. Aynı süreç bugün de sürüyor.
Günümüz icracıları da eser siparişi veriyor ve yeni yazıları sahneye taşıyor. Kursiyer için bu bilgi bir sorumluluk taşır. Program hazırlarken yalnız bilinen eserleri seçmek, repertuvarı daraltan bir tercihtir.
Siparişlerin bir bölümü belirli bir icracının teknik özelliklerine göre yazıldı. Bu, eserlerin başka icracılar için zorlayıcı olmasına yol açtı ve bazı yazılar uzun süre çalınmadan kaldı.
Derslerimizde program hazırlığında yeni ve az çalınan eserlere de yer ayrılır.