Viyolonselin bugünkü ölçüsü uzun bir denemenin sonucudur. On yedinci yüzyılda aynı işlevi gören çalgılar belirgin biçimde farklı boyutlardaydı. Bazıları bugünkünden çok daha büyük, bazıları belirgin biçimde küçüktü. Bu farklılık icrayı doğrudan etkiliyordu.
Büyük gövdeli bir çalgıda parmak aralıkları genişler ve konum geçişleri zorlaşır. Küçük gövdede ise bas bölgenin doluluğu azalır. On sekizinci yüzyılın başında Cremona atölyelerinde bir denge arayışı belirginleşti. Bu arayışın sonucunda ortaya çıkan ölçü bugün de kullanılan ölçüdür.
Gövde uzunluğu yaklaşık yetmiş beş santimetre çevresinde toplandı. Bu ölçü hem bas doluluğunu hem elin uzanabilirliğini birlikte sağlıyordu. Daha büyük yapılmış birçok eski çalgı sonradan küçültüldü. Bu işlem gövdenin kesilip yeniden birleştirilmesiyle yapılır ve izleri bugün de görülebilir.
Standartlaşma yalnız yapımcıların tercihiyle olmadı. Repertuvarın zorlaşması, üst bölge kullanımını ve hızlı geçişleri gerektirdi. Bu gereklilik ölçüyü doğrudan belirledi.
Standartlaşma tam bir tekdüzelik getirmedi. Bugün de yapımcılar arasında birkaç santimetrelik farklar bulunur ve bu farklar kursiyerin uzanımına göre çalgı seçiminde belirleyici olabilir.
Derslerimizde çalgı seçimi, gövde ölçüsü ve kursiyerin el uzanımı birlikte değerlendirilerek yapılır.