Bugün kullanılan yay, barok dönemde kullanılandan belirgin biçimde farklıdır. Barok yay dışa doğru hafif bir kavis taşır ya da neredeyse düzdür. Modern yay ise içe doğru kavislidir; kıl gergin, çubuk ise kıla doğru eğridir. Bu değişiklik on sekizinci yüzyılın sonlarında yerleşti.
Değişimin nedeni müzikal talepti. Barok yay nota başına ağırlık verir ve nota sonlarını doğal olarak yumuşatır. Bu, dönemin konuşan cümle anlayışına uygundur. Romantik repertuvar ise uzun, eşit ağırlıklı çizgiler istedi.
Modern yay bu talebi karşılar; ağırlık uçtan uca daha eşit dağılır. Ayrıca yeni yay daha güçlü bir ses üretebilir. Uç kısmı genişletildi ve kıl bandı düz bir yüzeye yayıldı. Bu, konser salonlarının büyümesiyle doğrudan ilgilidir.
Bugün iki yay da kullanılıyor ve tercih repertuvara göre yapılıyor. Barok yayla çalışan kursiyer ağırlık dağılımı farkını birkaç dakikada duyar. Bu deneyim, modern yayla barok üslup kurmayı da kolaylaştırır.
Yay ağırlığı ve denge noktası da dönemler arasında değişti. Modern yaylarda ağırlık genellikle daha geriye alınır; bu, uzun çizgilerde denetimi kolaylaştırır ama sıçrayan tekniklerde ayar ister.
Derslerimizde yay ağırlığı ve nota sonlarının işlenişi, repertuvarın dönemine göre ayrı ayrı çalıştırılır.