Antonio Vivaldi'nin viyolonsel sonatları başlangıç sonrası dönemin en kullanışlı barok malzemesidir. Sonatlar dört bölümlüdür ve ağır ile hızlı bölümler dönüşümlü olarak ilerler. Yazı ölçülüdür; teknik güçlük yüksek değildir ama üslup talebi belirgindir. Eşlik continuo ile yapılır; yani bas hattı yazılıdır, armoni ise sayılarla belirtilir.
Bu, eşlikçinin akorları o anda kurması anlamına gelir ve her icrada küçük farklar oluşur. Solistin buna hazır olması gerekir; ezberlenmiş bir eşlik beklenmemelidir. Ağır bölümlerde asıl konu süslemedir; yazılan çizgi bir iskelettir. Süslemesiz çalınan bir ağır bölüm, dönem pratiği açısından eksik sayılır.
Hızlı bölümlerde ise netlik aranır; her nota ayrı ayrı duyulmalıdır. Yay kullanımı modern repertuvardan farklıdır; nota sonları yumuşatılır ve ağırlık başa verilir. Bu üslup barok yayla daha kolay kurulur ama modern yayla da yaklaşılabilir. Vibrato sürekli değil, seçili yerlerde ve dar kullanılır.
Sonatlar oda müziği çalışmasına giriş için de elverişlidir. Çünkü solist burada eşlikle sürekli karşılıklı bir ilişki kurar.
Sonatlar aynı zamanda deşifre çalışması için de uygundur. Yazı öngörülebilirdir ve armonik yön açıktır; kursiyer birkaç ölçü sonra cümlenin nereye gideceğini kestirmeyi öğrenir.
Derslerimizde Vivaldi sonatları, süsleme ve barok yay üslubu üzerinden ve eşlikle birlikte çalıştırılır.