Bach'ın altı solo süitinin ilki sol majördedir ve neredeyse her viyolonselcinin ilk karşılaştığı süittir. Bu sıralamanın nedeni kolaylık değil, çalgının açık telleriyle kurulan uyumdur. Sol majör, viyolonselin en kalın telinin adını taşır ve rezonans bu tonda kendiliğinden açılır. Prelüd baştan sona kırık akorlarla ilerler; melodi yoktur, armoni hareket eder.
Bu yapı sağ kolu ölçmek için elverişlidir çünkü her nota aynı hareketin bir parçasıdır. Zorluk tam da buradadır: eşit görünen bir dokuda yön kurmak gerekir. Yön kurulmadığında prelüd bir alıştırmaya benzer ve dinleyici nereye gittiğini bilmez. Allemande daha serbest bir nefes ister; ölçü çizgisi burada bir sınır değil, bir referanstır.
Courante hızlıdır ama acele değildir; hız duygusu nota değerlerinden gelir, tempodan değil. Sarabande süitin ağırlık merkezidir ve ikinci vuruşun vurgusu üzerine kuruludur. Menuetler ikili bir yapı taşır; ikinci menuet minör tonda açılır ve renk değişir. Gigue kapanıştır; sıçrayan bir ritim üzerinde kurulur ve süiti dağıtmadan bitirir.
Kursiyer bu süite girerken bütün bölümleri aynı anda açmaz; prelüd ve sarabande önce çalışılır. Diğer bölümler bu ikisi oturduktan sonra sırayla eklenir.
Bu süit sık çalındığı için referans kayıt sayısı da yüksektir. Karşılaştırmalı dinleme yapmak isteyen kursiyer için bu bolluk avantajdır; aynı prelüdün beş ayrı okunuşu tek bir derste yan yana dinlenebilir.
Derslerimizde birinci süit, prelüd ve sarabande ekseninde ve bölüm bölüm açılarak çalıştırılır.