On dokuzuncu yüzyıl, çalgı icrasında virtüözlük fikrinin yerleştiği dönemdir. Solist artık yalnız eseri sunan kişi değil, kendi başına bir çekim merkeziydi. Bu değişim konser hayatının biçimlenmesiyle ilgilidir. Halka açık konserler yaygınlaştı ve bilet geliriyle çalışan bir düzen kuruldu.
Bu düzende dinleyiciyi salona çeken şey çoğu zaman icracının adıydı. Sonuç olarak teknik gösteriye dayanan eserler çoğaldı. Bu eserler hızlı pasajlar, geniş sıçramalar ve alışılmadık efektler içeriyordu. Viyolonselde bu eğilim kemandaki kadar güçlü olmadı.
Çalgının bölgesi ve doğal tınısı, gösterişten çok şarkı söylemeye elverişliydi. Buna karşılık virtüöz yazı viyolonselde de kendine yer buldu. Dönemin icracı besteciler kendi teknik olanaklarını sergileyen eserler yazdılar. Bu eserlerin bir bölümü bugün etüt olarak kullanılıyor.
Çünkü müzikal değerlerinden çok teknik yararları öne çıktı. Yirminci yüzyılda virtüözlük fikri eleştirildi ve yorumun önceliği vurgulandı. Bugün ikisi karşıt değil; teknik güvenlik yorumun ön koşulu sayılıyor.
Dönemin bazı eserleri bugün nadiren çalınıyor. Buna karşılık teknik içerikleri korunuyor ve pasajları alıştırma olarak kullanılıyor; müzikal bağlamı zayıf olsa da teknik değeri sürüyor.
Derslerimizde teknik çalışma, gösteri amacıyla değil yorum güvenliği için yürütülür.