Viyolonsel telleri uzun süre yalnızca bağırsaktan yapıldı. Bağırsak tel yumuşak bir ses verir ve gerginliği düşüktür. Buna karşılık kalın bas tellerde yeterli doluluk sağlamakta zorlanır. Bu sorun için metal sarım yöntemi geliştirildi.
Bağırsak çekirdeğin üzerine ince metal tel sarılır ve kütle artırılır. Böylece tel daha ince kalırken daha pes bir sesi taşıyabilir. Bu yenilik bas bölgenin netliğini belirgin biçimde artırdı. Yirminci yüzyılda çelik teller yaygınlaştı; önce ince tellerde kullanıldılar.
Çelik tel daha parlak, daha kararlı ve akordunu daha iyi koruyan bir sestir. Ancak gerginliği yüksektir ve çalgıya daha çok yük bindirir. Sonrasında sentetik çekirdekli teller geliştirildi. Bunlar bağırsağın rengine yakın bir ses verirken kararlılığı korur.
Bugün üç seçenek de kullanılıyor ve tercih repertuvara göre yapılıyor. Tel değişikliği yalnız ses rengini değiştirmez. Sağ kolun ağırlık ayarı ve sol elin baskısı da yeniden kurulur.
Tel seçimi çalgının kendisine de bağlıdır. Aynı takım iki farklı çalgıda farklı sonuç verir; bu nedenle seçim listeye değil, denemeye dayanarak yapılır.
Derslerimizde tel seçimi, repertuvar ve sağ kol ayarıyla birlikte değerlendirilir.