Sergey Prokofyev'in viyolonsel konçertosu ilk seslendirildiğinde beklenen ilgiyi görmemişti. Besteci yıllar sonra aynı malzemeye döndü ve eseri baştan sona yeniden kurdu. Ortaya çıkan eser Sinfonia Concertante adını taşır ve bugün repertuvarın parçasıdır. Yeniden yazım sürecinde genç bir viyolonselciyle yakın bir çalışma yürütüldü.
Bu çalışma, yazının çalgı üzerinde denenmesini ve pasajların yeniden düzenlenmesini sağladı. Eser üç bölümlüdür ve ölçek olarak bir senfoniye yakın durur. Birinci bölüm ağırdır ve solist neredeyse baştan sona sürekli çalar. İkinci bölüm en uzun bölümdür ve içinde birçok karakter değişimi barındırır.
Üçüncü bölüm tema ve varyasyonlar biçiminde kurulur. Teknik talep çok yüksektir: üst bölge, çift ses, hızlı tel geçişi ve uzun dayanıklılık bir arada gelir. Orkestra dokusu kalındır ve denge sorunu eserin bilinen güçlüğüdür. Solist bu dokuda ses gücüyle değil, kayıtla denenmiş bölge tercihleriyle var olur.
Eser ileri düzeydir ve genellikle uzun bir hazırlık dönemi ister. Çalışma bölümlere değil, karakter kesitlerine ayrılarak yürütülür.
Eserin orkestra dokusu nedeniyle prova sayısı da yüksek tutulur. Solistin girdiği anların çoğu kalın bir dokunun içinden çıkar ve bu geçişler ayrı ayrı prova edilmeden kurulmaz.
Derslerimizde Sinfonia Concertante, karakter kesitleri ve dayanıklılık planı üzerinden çalıştırılır.