Orkestra dokusunda viyolonsel grubu iki ayrı işlev taşır. Birincisi bas hattını üstlenmek, ikincisi orta bölgede şarkı söyleyen çizgiler taşımaktır. Bu ikili işlev grubun büyüklüğünü ve oturma düzenini belirler. Klasik dönem orkestralarında viyolonsel sayısı sınırlıydı ve grup kontrbaslarla birlikte hareket ederdi.
Çoğu zaman iki hat aynı çizgiyi bir oktav arayla çalardı. Romantik dönemde doku kalınlaştı ve iki hat ayrıştı. Viyolonsele bağımsız melodiler verilmeye başlandı. Bu değişim grubun büyümesini gerektirdi.
Günümüz orkestralarında viyolonsel grubu genellikle sekiz ile on iki kişi arasındadır. Grubun başında bir grup şefi bulunur ve solo bölümleri o çalar. Ayrıca yay yönlerini belirlemek ve grubu hizalamak onun sorumluluğudur. Yay yönleri partiye yazılır ve bütün grup aynı yönü uygular.
Bu, hem görsel bir bütünlük hem ortak bir ses üretir. Grup içinde çalmak bireysel çalmaktan farklı bir denetim ister. Vibrato ölçüsü, cümle sonu ve ton rengi ortak bir çerçeveye çekilir.
Grup büyüklüğü repertuvara göre de değişir. Klasik dönem eserlerinde grup küçültülür, geç romantik eserlerde genişletilir; bu karar şef ile grup şefi tarafından birlikte verilir.
Derslerimizde grup içi uyum, ortak yay yönü ve ortak cümle sonu çalışmalarıyla kurulur.