György Ligeti'nin solo viyolonsel sonatı iki bölümden oluşur. Bu iki bölüm aynı dönemde yazılmamıştır; aralarında birkaç yıl vardır. Birinci bölüm bir diyalog olarak tasarlanmıştır ve tek çalgıda iki ses kurar. Bu iki ses farklı bölgelerde ve farklı renklerde tutulur.
Ayrım kurulmazsa bölüm tek sesli bir ezgiye dönüşür ve fikir kaybolur. İkinci bölüm hızlı ve virtüözdür; kapris karakteri taşır. Burada asıl güçlük hız değil, hız içinde netliği korumaktır. Eser uzun süre yayımlanmadan kalmış, sonradan repertuvara girmiştir.
Bu gecikme, yirminci yüzyıl ortası koşullarının doğrudan bir sonucudur. Süre kısadır ve resital programına kolayca yerleşir. Teknik olarak sonat çift ses, hızlı tel geçişi ve geniş dinamik aralık ister. Çalışma birinci bölümde renk ayrımıyla, ikinci bölümde tempo kademeleriyle yürütülür.
İki bölüm arasında ara verilmez; geçiş anı eserin bir parçasıdır. Sonat çağdaş repertuvara giriş için sık seçilen eserlerdendir.
Sonat kısa süresiyle program planlamasında da kullanışlıdır. İki bölüm birlikte on dakikayı aşmaz ve çağdaş bir eseri programa katmak isteyen icracıya düşük riskli bir seçenek sunar.
Derslerimizde Ligeti sonatı, iki sesin renk ayrımı ve kademeli tempo çalışmasıyla açılır.