César Franck'ın la majör sonatı keman ve piyano için yazılmıştır. Eser bugün viyolonsel repertuvarının da değişmez parçalarındandır. Bu aktarımın özel bir yanı vardır: uyarlama bestecinin sağlığında yapılmış ve onun bilgisi dahilinde yayımlanmıştır. Dolayısıyla eser, sonradan yapılmış serbest bir düzenleme değildir.
Aktarımda çizgi bir oktav aşağı taşınır ve bazı pasajlar yeniden konumlanır. Bu, dokunun rengini değiştirir; keman versiyonundaki parlaklık yerini koyu bir tona bırakır. Birinci bölüm sakin bir soruyla açılır ve bu motif eser boyunca döner. Franck'ın döngüsel yazısı, aynı malzemenin bölümler arasında dönüşerek görünmesine dayanır.
İkinci bölüm fırtınalıdır ve piyanoyla viyolonsel arasında sürekli bir itiş kurar. Üçüncü bölüm serbest bir fantezi karakteri taşır ve ölçü duygusu esnetilir. Final kanon biçiminde açılır; iki çalgı aynı çizgiyi gecikmeli olarak söyler. Bu bölümde giriş anları tam hizalanmazsa kanon duyulmaz.
Provada en çok zaman alan yer bu bölümün başıdır. Eser, döngüsel malzemenin izlenmesi açısından analiz çalışması için de elverişlidir.
Aktarımın birden fazla sürümü bulunur ve bazı pasajlarda oktav tercihleri değişir. Kursiyer hangi sürümü kullandığını bilmeli ve eşlikçiyle aynı baskıyı paylaştığını baştan doğrulamalıdır.
Derslerimizde Franck sonatı, döngüsel motif takibi ve kanon girişlerinin hizalanması üzerinden çalıştırılır.