Claude Debussy'nin viyolonsel sonatı yaklaşık on bir dakikadır ve üç bölümden oluşur. Besteci farklı çalgılar için bir sonat dizisi planlamış, bunlardan üçünü tamamlayabilmişti. Viyolonsel sonatı bu dizinin ilkidir ve en çok çalınanıdır. Kısalık burada bir kolaylık değil, malzemenin sıkıştırılmasıdır.
Bölümler arasında geçiş vardır; eser tek bir yay gibi dinlenir. Birinci bölüm bir prolog karakteri taşır ve ölçülü bir ciddiyetle açılır. İkinci bölüm serenat başlığını taşır ve neredeyse tümüyle pizzicato ile kurulur. Bu bölümde sağ el, yay tekniğinden bağımsız bir renk dağarcığı üretmek zorundadır.
Pizzicato sertliği, yeri ve tel seçimi tek tek kararlaştırılır. Üçüncü bölüm ara vermeden gelir ve hareketi hızla toplar. Eserde kısa süreli teknik gösteriler art arda dizilir: flajole, sürtünmeli ses, hızlı tel geçişi. Bunların hiçbiri uzun sürmez; her biri birkaç ölçüde görünür ve kaybolur.
Bu nedenle çalışma, uzun pasajlar yerine kısa geçişler üzerinde yoğunlaşır. Eser ileri düzeydir ama dayanıklılıktan çok renk denetimi ister.
Eserin başında bestecinin yazdığı kısa bir karakter açıklaması bulunur. Bu açıklama tempo değil tavır belirtir ve icracıya doğrudan bir çerçeve verir; çalışmaya bu cümleyle başlanır.
Derslerimizde Debussy sonatı, pizzicato renk dağarcığı ve kısa geçişlerin yalıtılmasıyla çalıştırılır.