Benjamin Britten viyolonsel için üç solo süit yazmıştır. Bu eserler yirminci yüzyılın en çok çalınan solo viyolonsel yazıları arasındadır. Süitler bir viyolonselci için ve onunla yakın bir çalışma içinde yazılmıştır. Bu ilişki, yazının çalgıya olağandışı biçimde uygun olmasını sağlamıştır.
Biçim olarak süitler Bach geleneğine bakar ama malzeme tümüyle çağdaştır. Bölümler kısa ve karakter odaklıdır; her biri tek bir teknik fikri geliştirir. Birinci süitte bir kanon her bölümün arasında dönerek yapıyı bağlar. Bu dönüşler dinleyiciye bir tutunma noktası verir.
İkinci süit daha sert ve daha yoğundur; çift ses kullanımı artar. Üçüncü süit Rus ezgileri üzerine kurulur ve kapanışta bu ezgiler açıkça duyulur. Teknik olarak süitler genişletilmiş yazı kullanır: sürtünmeli sesler, farklı temas noktaları, hızlı pizzicato. Bunlar gösteri amaçlı değil, karakter üretmek için kullanılır.
Çalışma bölüm bölüm yürütülür ve bölümler tek başına da programlanabilir. Süitler ileri düzeydir ve çağdaş repertuvara giriş için elverişli bir eşiktir.
Süitlerin her biri kendi içinde bir bütündür ama üçü birlikte de bir gelişim çizgisi taşır. Sırayla çalışıldığında bestecinin çalgıya bakışının nasıl değiştiği doğrudan izlenebilir.
Derslerimizde Britten süitleri, karakter odaklı bölüm çalışmasıyla ve genişletilmiş teknikler tanıtılarak açılır.