Luigi Boccherini hem besteci hem viyolonselciydi ve çalgı için çok sayıda konçerto yazdı. Bu ikili kimlik yazının her ayrıntısında görülür. Pasajlar elin doğal uzanımına göre kurulmuştur ve zorluk çalgıya karşı değil, çalgıyla birlikte gelişir. Konçertolar klasik dönemin üslubunu taşır: net cümleler, dengeli bölümler ve açık armonik yön.
Si bemol majör konçerto bunlar arasında en çok çalınanıdır. Ancak bu eserin uzun süre yaygın olan biçimi bestecinin kendi metni değildir. On dokuzuncu yüzyılda yapılan bir düzenleme, başka bir konçertonun bölümünü de içine almıştı. Bugün özgün metin yayımlanmış durumdadır ve çoğu icracı ona döner.
Bu ayrım, nota baskısı seçmenin neden teknik bir konu olduğunu gösterir. Üslup açısından konçertolar süslemeye açıktır; tekrarlarda küçük değişiklikler beklenir. Süslemeler yazılmaz, icracı tarafından kurulur ve dönemin pratiğine uygun tutulur. Üst bölge kullanımı yoğundur ve başparmak konumu sürekli devrededir.
Bu nedenle konçertolar, üst bölgeyi düzenli çalışmak için elverişli bir malzeme sunar. Orkestra dokusu incedir; solistin gücünden çok netliği belirleyici olur.
Bu konçertolar sınav ve audisyon listelerinde de sık yer alır. Klasik üslubu, üst bölge kullanımını ve süsleme becerisini aynı anda gösterdikleri için değerlendirme açısından elverişli sayılırlar.
Derslerimizde Boccherini konçertoları, özgün metin ve dönem süsleme pratiği gözetilerek çalıştırılır.