Ernest Bloch'un Schelomo adlı eseri viyolonsel ve orkestra için yazılmış tek bölümlük bir rapsodidir. Eserde viyolonsel bir solist değil, bir anlatıcı olarak kurgulanmıştır. Orkestra ise anlatıcının çevresini, yani dünyayı temsil eder. Bu kurgu icra tercihlerini doğrudan belirler.
Çizgi konuşma ritmine yakın ilerler; ölçü çizgileri katı biçimde uygulanmaz. Cümleler nefes alır gibi kurulur ve duraklar yazılı sürelerden uzun tutulabilir. Süsleme yoğundur ve doğu müziği geleneklerine yakın bir renk taşır. Bu süslemeler klasik dönem süslemelerinden farklı bir yerleşim ister.
Vibrato geniş ve değişken kullanılır; tek bir vibrato ölçüsü esere yetmez. Dinamik aralık çok geniştir ve en alt uçta ses neredeyse kaybolur. Bu uçta temas noktası tuşeye kaydırılır ve yay hızı düşürülür. Orkestra doruklarında solistin ses gücü yetmez; asıl çözüm zamanlama ve bölge seçimidir.
Eser ileri düzeydir ve teknikten çok anlatım sorumluluğu taşır. Çalışma önce metin okur gibi, ölçüsüz bir söyleyişle başlar.
Eser tek bölümlük olduğu için ezber yükü de yüksektir. Yapı hazır bölmelere ayrılmadığından kursiyer kendi kesitlerini çıkarır ve her kesite bir karakter adı vererek hafızasını buna bağlar.
Derslerimizde Schelomo, konuşma ritmi ve geniş dinamik ölçek üzerinden çalıştırılır.