Altıncı süit re majördedir ve büyük olasılıkla beş telli bir çalgı için yazılmıştır. Bu çalgının en ince teli, bugünkü viyolonselin sahip olmadığı bir mi telidir. Dolayısıyla süit, dört telli çalgıda çalındığında sürekli olarak üst bölgeye çıkmayı gerektirir. Bu, eserin en belirgin teknik güçlüğüdür ve başparmak konumunda uzun süre kalmayı zorunlu kılar.
Prelüd açık tellerin rezonansı üzerinde kurulur ve neredeyse orkestral bir doku üretir. Allemande altı süitin en uzun bölümüdür ve çok yavaş bir tempoda ilerler. Bu bölümde yay dağılımı planlanmadan cümleler tamamlanamaz. Courante parlak ve hızlıdır; re majörün açık tel desteği burada belirgin biçimde işe yarar.
Sarabande geniş akorlarla yazılmıştır ve süitin ağırlık merkezidir. Gavotte çifti dans karakterini geri getirir; ikinci gavotte kırık akorlarla ilerler. Gigue kapanışta parlaklığı en üst düzeye çıkarır. Bu süit repertuvarın en ileri düzey solo eserlerinden biri sayılır.
Çalışmaya başparmak konumunda entonasyon güvenliği kurulmadan girilmez. Bazı icracılar bu süiti beş telli bir çalgıda ya da küçük ölçülü bir çalgıda çalmayı tercih eder.
Süitin ölçeği de dikkate alınır. Altı bölüm arka arkaya çalındığında süre yarım saati aşabilir ve sol el dayanıklılığı sınanır; bu nedenle program yerleşimi baştan planlanır.
Derslerimizde altıncı süit, üst bölge entonasyonu ve yay dağılımı hazırlığı tamamlandıktan sonra açılır.