Bir çalgının akort yüksekliği, tanımlanmış bir referans sese göre kurulur. Bu referans tarih boyunca sabit kalmadı. Barok dönemde bölgeye ve kuruma göre belirgin farklar vardı. Aynı eser bir kentte daha pes, başka bir kentte daha tiz duyulabiliyordu.
Genel eğilim ise zamanla yükselmek yönünde oldu. Bu yükselişin birkaç nedeni var. Birincisi parlaklık arayışıdır; daha gergin tel daha parlak bir ses verir. İkincisi orkestralar arasındaki karşılaştırmadır.
Daha tiz akortlu bir topluluk daha canlı duyulur ve bu bir avantaj sayıldı. Yükseliş yirminci yüzyılda bir uzlaşmayla sınırlandı. Uluslararası bir toplantıda ortak bir referans belirlendi ve yaygın olarak kabul edildi. Buna karşılık bugün de kurumlar arasında küçük farklar bulunuyor.
Bazı orkestralar biraz daha tiz bir akortla çalışıyor. Dönem icrasında ise bilinçli olarak daha pes akort tercih ediliyor. Bu tercih tel gerginliğini düşürür ve tınıyı yumuşatır.
Akort farkı eserin karakterini de değiştirir. Daha pes bir referansta aynı eser koyu ve gevşek, daha tiz bir referansta parlak ve gergin duyulur; bu fark kayıtlarda kolayca fark edilir.
Derslerimizde akort, kullanılan referansın ne olduğu açıklanarak ve düzenli olarak kontrol edilerek yapılır.