Daniil Shafran, yirminci yüzyılın en kolay tanınan viyolonsel seslerinden birine sahipti. Birkaç nota dinlemek çoğu dinleyici için kimliği belirlemeye yeter. Bu tanınırlık birkaç tercihin birleşiminden doğar. Birincisi vibratosudur; hızlı ve dar bir vibrato kullanır.
Bu vibrato sese titrek değil, gergin ve yoğun bir nitelik verir. İkincisi portamento kullanımıdır; konum geçişleri sıklıkla duyulur biçimde bırakılır. Üçüncüsü zaman esnetmesidir; cümle içinde belirgin hızlanma ve yavaşlamalar yapar. Bu tercihler bugünün ölçülü anlayışına göre uçta durur.
Bazı dinleyiciler bunu aşırı bulur, bazıları en kişisel yorumlardan biri sayar. Her iki değerlendirme de kayıtların dikkatle dinlenmesini gerektirir. Kursiyer için asıl ders taklit değil, tutarlılıktır. Shafran tercihlerini rastgele değil, tutarlı bir sistem içinde kullanır.
Aynı eserin farklı kayıtlarında bu tercihler benzer yerlerde görünür. Bu, kişisel üslubun kaprisle değil kararla kurulduğunu gösterir. Dinleme çalışmasında Shafran, ölçülü bir icracıyla yan yana konarak dinlenir.
Kayıtlarının bir bölümü aynı eserin farklı yıllardaki icralarını içerir. Bu kayıtlar yan yana dinlendiğinde tercihlerin sabit kalmadığı, ancak sistemin bütünlüğünü koruduğu görülür.
Derslerimizde bu karşılaştırma, kişisel üslubun tutarlılık üzerine kurulduğunu göstermek için kullanılır.