Jean-Guihen Queyras, hem modern hem dönem çalgısıyla düzenli olarak çalışan icracılardandır. Bu ikili pratik yirminci yüzyıl sonunda yaygınlaşmış bir yaklaşımdır. İki çalgı arasında geçiş yapmak sanıldığından zordur. Barok yay farklı bir ağırlık dağılımına sahiptir ve nota sonlarını doğal olarak yumuşatır.
Modern yay ise eşit ağırlık taşır ve uzun çizgiler kurmaya elverişlidir. Sol elde ise bağırsak tel farklı bir baskı ve farklı bir entonasyon toleransı ister. Bu farklar birkaç günlük bir alışma dönemi gerektirir. Queyras geniş bir repertuvar taşır ve çağdaş eserlere düzenli yer verir.
Bach süitleri kayıtları bu ikili birikimin izlerini taşır. Dönem bilgisi kullanılır ama modern çalgının olanakları da bırakılmaz. Oda müziğine uzun yıllardır süren bir topluluk çalışmasıyla katılır. Sürekli aynı ortaklarla çalışmanın yorumu nasıl derinleştirdiği bu kayıtlarda duyulur.
Öğretim yönü de vardır ve düzenli kurslar yürütür. Öğretiminde dönem bilgisinin modern çalgıya nasıl aktarılacağı önemli bir başlıktır. Kursiyer için bu, tarihsel bilgiyi kullanmanın çalgı değiştirmeyi gerektirmediğini gösterir.
Dönem ve modern çalgı kayıtları yan yana dinlendiğinde asıl fark tempo ve süslemede görülür. Renk farkı beklendiği kadar belirleyici değildir; kararlar çalgıdan önce üsluptan gelir.
Derslerimizde dönem üslubu, modern çalgıda uygulanabilir ayarlar üzerinden öğretilir.