Viyolonsel tekniği büyük ölçüde yazılı kaynaklarla değil, kişiden kişiye aktarılır. Bir eğitmen kendi öğrendiğini uyarlayarak öğrencisine geçirir. Öğrenci de aynı şeyi yapar ve zincir uzar. Bu zincir izlendiğinde belirli yaklaşımların nereden geldiği görülür.
Örneğin sağ kol ağırlığına dayanan bir ton anlayışı belirli bir hattan yayılmıştır. Benzer biçimde sol el kurulumundaki farklı tercihler de ayrı hatlara dayanır. Bu hatlar genellikle ülke adlarıyla anılır ama ayrım kesin değildir. İcracılar farklı hatlardan eğitmenlerle çalışır ve karışım oluşur.
Günümüzde bu karışım kuraldır; saf bir ekol bulmak zordur. Buna karşılık zincir bilgisi hâlâ işe yarar. Bir kaydı dinlerken icracının kimden öğrendiğini bilmek tercihleri açıklar. Ayrıca kursiyer kendi çalışma geçmişini de bu çerçevede görebilir.
Hangi teknik çözümün nereden geldiğini bilmek, onu sorgulamayı kolaylaştırır. Sorgulanmayan bir çözüm alışkanlığa dönüşür ve değiştirilmesi zorlaşır. Bu nedenle derslerde teknik çözümlerin gerekçeleri açıkça anlatılır.
Bu zincir kayıtlar üzerinden de izlenebilir. Aynı eğitmenden geçmiş iki icracının yay dağılımı ve konum tercihleri karşılaştırıldığında ortak çözümler çoğu zaman açıkça görünür.
Derslerimizde teknik tercihler, kaynağı ve gerekçesiyle birlikte açıklanarak aktarılır.