Steven Isserlis, günümüz viyolonselcileri arasında belirgin bir üslup tercihiyle tanınır. Bağırsak tel kullanır ve bu tercihi repertuvarın büyük bölümünde sürdürür. Bağırsak tel, metal sarımlı tellere göre daha yumuşak ve daha az parlak bir ses verir. Ayrıca gerginliği düşüktür ve yayın ağırlığına farklı tepki verir.
Bu, sağ kol kullanımını doğrudan değiştirir; ağırlık azaltılır, hız artırılır. Sol elde ise entonasyon toleransı daralır ve rezonans denetimi öne çıkar. Isserlis vibratoyu sürekli değil, seçili yerlerde kullanır. Bu tercih tarihsel icra anlayışıyla uyumludur ama dönem çalgısı kullanımından farklıdır.
Modern bir çalgıda tarihsel bilgiyi uygulamak da bir yoldur. Repertuvar seçiminde az çalınan eserlere düzenli yer verir. Ayrıca müzik üzerine yazar ve çocuklara yönelik anlatılar hazırlar. Bu yazılar, icracının bilgi aktarımındaki rolünü genişletir.
Bach süitleri kayıtları bağırsak telle yapılmıştır ve renk farkı açıkça duyulur. Kursiyer bu kayıtları dinlerken tel tercihini bilmelidir; yoksa ton karşılaştırması yanıltıcı olur. Tel değişikliği denemek isteyen kursiyer bunu eğitmeniyle birlikte planlar.
Yazdığı metinler de öğretim açısından değerlidir. Bir icracının kendi tercihlerini yazıyla gerekçelendirmesi seyrek görülür ve bu metinler kayıtların yanında birer açıklama kaynağı olarak okunur.
Derslerimizde tel malzemesi tercihi, üslup ve sağ kol ayarıyla birlikte ele alınır.