Heinrich Schiff, viyolonsel icracılığının yanında orkestra şefliği de yapmış bir müzisyendi. Bu ikili çalışma yorumunda belirgin bir iz bırakır. Şeflik, partisyonun tamamını okumayı ve dokuyu bütün olarak duymayı gerektirir. Bu alışkanlık solo çalarken de sürer.
Schiff'in kayıtlarında solo çizgi hiçbir zaman orkestradan bağımsız kurulmaz. Girişler ve bitişler dokuya göre ayarlanır; solist orkestranın boşluklarını kullanır. Bach süitleri kayıtları da bu yapı bilinciyle öne çıkar. Tek çalgıda çok sesli yazı, sesler ayrıştırılarak sunulur.
Tonu ölçülü ve nettir; ağırlıktan çok tanımlılık aranır. Çağdaş repertuvara geniş yer verdi ve yeni eserlerin seslendirilmesinde rol aldı. Öğretim yönü de güçlüdür; ders verdiği icracılar bugün sahnede yer alıyor. Öğretiminde partisyon okuma önemli bir yer tutar.
Kursiyerin yalnız kendi partisini değil, eşliğin yazısını da bilmesi beklenir. Bu, oda müziği ve konçerto çalışmasında doğrudan sonuç verir. Dinleme çalışmasında Schiff'in solo ve orkestra kayıtları birlikte izlenir.
Hem çalıp hem yönettiği kayıtlar da bulunur. Bu kayıtlarda solistin tempo kararlarını doğrudan uygulayabilmesi, konçerto dengesinin nasıl kurulduğu konusunda ayrı bir örnek sunar.
Derslerimizde partisyon okuma alışkanlığı, konçerto ve oda müziği çalışmasının parçası olarak kurulur.