Natalia Gutman, solo repertuvarın yanında oda müziğine geniş yer ayıran bir viyolonselcidir. Bu tercih kariyerinin biçimlenişini doğrudan belirlemiştir. Oda müziği ağırlıklı çalışan bir icracı farklı bir dinleme alışkanlığı geliştirir. Kendi çizgisini sürekli olarak başka çalgılarla ilişki içinde duyar.
Bu alışkanlık solo çalarken de sürer; cümleler yalnız bırakılmaz, bir zemine oturtulur. Gutman çağdaş repertuvara da düzenli yer verdi ve kendisine yazılan eserleri seslendirdi. Bestecilerle kurulan bu ilişki, yirminci yüzyıl viyolonsel yazısının gelişiminde belirleyici oldu. Tonu ölçülü ve koyu bir renk taşır.
Gösterişten kaçınır; teknik güçlükler öne çıkarılmaz, doğal biçimde geçilir. Bu tavır bazı dinleyiciler için ilk anda sade gelir. Ancak tekrar dinlemede yapı bilincinin ne kadar güçlü olduğu duyulur. Öğretim yönü de vardır ve düzenli kurslar yürütmüştür.
Öğretiminde oda müziği ayrı bir ders değil, temel çalışmanın parçası sayılır. Bu bakış birçok kurumda bugün de tartışılan bir konudur. Kursiyer için bu kayıtlar, gösterişsiz ama yapısı sağlam bir yorum örneği sunar.
Oda müziği kayıtlarında uzun süreli ortaklıklar dikkat çeker. Aynı müzisyenlerle yıllarca süren çalışmanın giriş anlarına ve renk uyumuna nasıl yansıdığı bu kayıtlarda doğrudan izlenebilir.
Derslerimizde bu kayıtlar, cümlenin armonik zemine oturtulması bağlamında dinletilir.