Orkestra sınavlarının bir bölümünde aday ile jüri arasına bir perde konur. Jüri adayı görmez; yalnız duyar. Bu uygulama yirminci yüzyılın ikinci yarısında yaygınlaştı. Amaç değerlendirmeyi yalnız duyulan sese dayandırmaktır.
Görünürlük kaldırıldığında adayın kimliğine dair ipuçları da azalır. Bu ipuçlarının değerlendirmeyi etkilediği çeşitli incelemelerde tartışılmıştır. Uygulama bazı ayrıntıları da beraberinde getirir. Aday sahneye girerken konuşmaz; sesinden tanınma olasılığı ortadan kaldırılır.
Bazı kurumlarda zemin halıyla kaplanır; ayakkabı sesi bile bir ipucu sayılır. Perde genellikle ilk turlarda kullanılır ve sonraki turlarda kaldırılır. Çünkü ilerleyen turlarda topluluk uyumu ve sahne varlığı da değerlendirilir. Aday için bu düzen bir avantaj ve bir zorluk taşır.
Avantaj, yalnız çalışının değerlendirilmesidir. Zorluk, jüriden hiçbir geri bildirim alınamamasıdır. Hazırlıkta bu koşul taklit edilir; kursiyer görülmeden, kuru bir odada ve tek seferde çalar.
Sınav repertuvarı genellikle önceden ilan edilir. Liste konçerto bölümleri ve orkestra pasajlarından oluşur; adayın hazırlığı bu iki tür arasında dengeli dağıtılır.
Derslerimizde sınav hazırlığı, benzer koşullar kurularak ve tek seferlik denemelerle yürütülür.