Bugün konser salonlarında bölüm aralarında alkışlanmaması bir kural gibi uygulanır. Bu alışkanlık sanıldığı kadar eski değildir. On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıl kaynaklarında tersi bir tablo görülür. Beğenilen bölümler alkışlanır, hatta yeniden çalınması istenirdi.
Dinleyici tepkisi icranın bir parçası sayılırdı. Bölüm arası sessizliğin yerleşmesi yirminci yüzyıl başında hızlandı. Bunun birkaç nedeni öne sürülür. Birincisi eserin bir bütün olarak dinlenmesi gerektiği fikridir.
İkincisi konser salonunun daha törensel bir mekâna dönüşmesidir. Üçüncüsü kayıt teknolojisinin kesintisiz dinleme alışkanlığı üretmesidir. Bugün bu konu yeniden tartışılıyor. Bazı kurumlar bölüm arası alkışı doğal karşılıyor ve dinleyiciyi kısıtlamıyor.
İcracı açısından mesele pratiktir. Alkış geldiğinde akış bozulmaz; icracı bekler ve hazır olduğunda devam eder. Bu bekleme, bölüm arası süre kararının bir parçası olarak önceden düşünülür.
Kapanıştan sonraki sessizlik de bir tercihtir. Son ses bittikten sonra kısa bir bekleme, eserin etkisini uzatır; icracının elini erken indirmesi bu süreyi kısaltır.
Derslerimizde sahne hazırlığı, beklenmedik dinleyici tepkileri de gözetilerek prova edilir.