Zor bir bölümü ayırıp tek başına çalışmak yaygın ve doğru bir yöntemdir. Ancak bu bölümün sınırları çoğu zaman rastgele çizilir. Sınır yanlış konduğunda çalışma verimini kaybeder. Çok dar bir yalıtma bağlamı kaybettirir.
Tek bir nota ya da tek bir geçiş üzerinde çalışan kursiyer, o hareketi cümleye bağlayamaz. Çok geniş bir yalıtma ise yoğunlaşmayı engeller. Zorluk bölümün küçük bir kısmındaysa geri kalanı gereksiz yere tekrarlanır. Doğru sınır bir müzikal birimdir; genellikle bir nefeslik ya da bir cümlelik uzunluktur.
Birinci ölçüt budur. İkinci ölçüt sınırların bir başlangıç sesine oturmasıdır. Cümle ortasından başlayan bir yalıtma, giriş anını yapay kılar. Üçüncü ölçüt bir önceki notayı da almaktır.
Çünkü zorluk çoğu zaman geçişte, notanın kendisinde değildir. Bölüm güvenli hâle geldiğinde birleştirme kademeli yapılır. Önce bir önceki cümle, sonra bir sonraki eklenir ve en son bütün içinde denenir.
Yalıtılan bölümün tekrar sayısı da sınırlanır. Aynı pasajın arka arkaya çok kez tekrarı yorgunluk üretir; on tekrardan sonra ara verilir ve başka bir konuya geçilir.
Derslerimizde zor bölümler, müzikal birim sınırlarıyla yalıtılır ve kademeli olarak birleştirilir.