Yayın tele değdiği nokta, ses renginin en güçlü belirleyicisidir. Bu nokta köprü ile tuşe arasında serbestçe kaydırılabilir. İki uç ayrı adlarla anılır ve notada ayrı işaretlerle belirtilir. Tuşeye yakın çalmak yumuşak, havalı ve az üst tonlu bir ses verir.
Ses gücü düşer ama renk şeffaflaşır. Köprüye yakın çalmak ise sert, camsı ve üst tonlarla dolu bir ses üretir. Bu ses gerilimlidir ve çoğu zaman rahatsız edici bir nitelik taşır. Bu nedenle ikisi de belirli bir etki için kullanılır, genel bir ton olarak değil.
Uçlarda çalarken ağırlık ve hız yeniden ayarlanır. Tuşeye yakın bölgede ağırlık azaltılır ve hız artırılır. Köprüye yakın bölgede ağırlık artırılır ve hız düşürülür. Bu ayarlar yapılmazsa ses kırılır ya da kaybolur.
Çağdaş repertuvarda bu renkler sık kullanılır ve kademeli geçişler istenir. Kademeli geçiş, yayın çalarken yavaşça kayması demektir. Bu hareket ayrı bir alıştırma konusudur ve tek bir uzun ses üzerinde çalışılır.
Bu renkler orkestra yazısında da sık kullanılır ve grup hâlinde uygulanır. Grup içinde temas noktasının ortak olması gerekir; farklı noktalarda çalan bir grup tek bir renk üretemez.
Derslerimizde renk uçları, uzun ses üzerinde kademeli kaydırma alıştırmasıyla öğretilir.