Süit, farklı karakterdeki dans bölümlerinin bir sıra içinde toplanmasıyla oluşan bir biçimdir. Başlangıçta bu bölümler gerçekten dans için çalınıyordu. Zamanla danstan koptular ve yalnızca karakterlerini korudular. Bu kopuş, icracı için bir sorun değil bir ölçüt yaratır.
Bir sarabande dans edilmiyor olsa bile sarabande gibi duyulmalıdır. Barok süitin çekirdeği dört bölümdür: allemande, courante, sarabande ve gigue. Bu dördü ağır, hızlı, ağır, hızlı sırasıyla dizilir ve süite bir soluk düzeni verir. Aralara ek bölümler girer; menuet, bourrée ve gavotte en yaygın olanlarıdır.
Ek bölümler genellikle çift hâlde gelir ve ikincisi farklı bir renk taşır. Önde bir prelüd bulunur; bu bölüm dans değildir ve serbest yazılır. Bütün bölümler aynı tonda kalır; bu, süiti tek bir bütün olarak tutan bağdır. Dolayısıyla süit çalarken asıl mesele bölümleri değil, aralarındaki farkı kurmaktır.
Aynı tonda peş peşe gelen altı bölüm ancak karakter farkıyla ayrışır. Kursiyer her bölüm için tek bir sıfat belirler ve o sıfatı icrada korur.
Süit bölümlerinin tempoları arasındaki ilişki de düşünülür. Bölümler tek tek doğru tempoda çalınsa bile aralarındaki oran yanlışsa süit bütün olarak dengesiz duyulur ve dans sırası kaybolur.
Derslerimizde süit çalışması, bölümler arasındaki karakter farkının yazılı olarak belirlenmesiyle yürütülür.