Rondo, bir ana temanın araya giren bölümlerle dönüşümlü olarak tekrarlandığı bir biçimdir. Ana tema akılda kalıcı ve kısa tutulur; her dönüşte tanınması beklenir. Araya giren bölümler farklı tonlarda ve farklı karakterlerde kurulur. Bu yapı klasik dönemde final bölümü için sık tercih edilmiştir.
Nedeni açıktır: tekrar eden bir tema, bölümü kolay izlenir kılar. İcracı için asıl soru, aynı temanın her dönüşte nasıl çalınacağıdır. Birebir aynı çalınan üç dönüş, bölümü uzun ve tekdüze gösterir. İlk sunuş tanıtımdır ve ölçülü tutulur.
İkinci dönüş araya giren bölümden sonra gelir; artık bir geri dönüş duygusu taşır. Üçüncü dönüş kapanışa yakındır ve genellikle en yoğun söyleyiştir. Değişim araçları bellidir: dinamik, yay uzunluğu, vibrato genişliği ve süsleme. Hepsini aynı anda değiştirmek gerekmez; tek bir araç farkı duyurur.
Araya giren bölümler tema kadar öne çıkarılmaz; onların işlevi zemin hazırlamaktır. Bazı rondolarda son dönüş kısaltılır ya da doğrudan kapanışa bağlanır. Bu ayrıntı nota üzerinde işaretlenir ve ezber sırasında ayrıca çalışılır.
Rondo bölümlerinde kapanış da ayrı düşünülür. Son dönüşün ardından gelen kısa bir ek bölüm bulunabilir; bu bölümün tema kadar öne çıkarılması kapanışı gereksiz biçimde uzatır.
Derslerimizde rondo bölümleri, tema dönüşleri için ayrı ayrı yoğunluk planı yazılarak çalıştırılır.