Viyolonsel repertuvarının önemli bir bölümü kısa, tek bölümlük eserlerden oluşur. Bunlar romans, ağıt, şarkı ya da nokturn adıyla anılır. Ortak özellikleri tek bir duygu üzerine kurulmuş olmalarıdır. Bu eserlerde karakter değişimi ya hiç yoktur ya da tek bir orta bölümle sınırlıdır.
Yapı çoğunlukla üç bölmelidir: açılış, orta bölüm ve açılışın dönüşü. Basit görünen bu yapı icracıyı korumasız bırakır. Teknik gösteri olmadığında geriye yalnızca ton ve cümle kalır. Bu nedenle kısa eserler düzey ölçmek için sık kullanılır.
Çalışma yöntemi uzun eserlerden farklıdır. Burada tekrar sayısı değil, kayıt dinleme sayısı belirleyicidir. Kursiyer kendi kaydını çok kez dinler ve tek tek seslere bakar. Düzeltmeler küçük adımlarla yapılır; büyük değişiklikler eserin dengesini bozar.
Dönüş bölümü ayrıca çalışılır çünkü açılışla aynı notaları taşır. İkinci söyleyişte dinamik ya da vibrato bilinçli olarak değiştirilir. Program düzeninde bu eserler ağır bir konçertodan sonra bir soluk alanı açar.
Bu eserlerde nefes planı da titiz kurulur. Cümleler uzun ve bağlıdır; yay değişiminin nereye düşeceği belirlenmediğinde çizgi teknik olarak sürse bile kulakta kesintiye uğrar.
Derslerimizde kısa formlar, kayıt dinleme ağırlıklı bir yöntemle ve dönüş bölümü ayrıştırılarak çalıştırılır.