Passacaglia ve chaconne, sürekli tekrar eden bir zemin üzerine kurulmuş biçimlerdir. Bu zemin bazen bir bas çizgisi, bazen bir armoni dizisidir. Zemin değişmez; üstündeki doku sürekli dönüşür. İki adlandırma arasındaki ayrım tarihsel olarak net değildir ve kaynaklar farklı tanımlar verir.
İcra açısından ise ikisi aynı sorunu üretir: tekrarın tekdüzeleşmesi. Zemin aynı kaldığı için dinleyicinin ilgisini yalnızca üst doku taşır. Bu nedenle her tekrar bir öncekinden farklı bir yerde durmalıdır. İcracı önce zemini sayar ve kaç kez döndüğünü yazar.
Sonra bu dönüşleri gruplar; genellikle üçer ya da dörder dönüş bir birim oluşturur. Her birime bir yoğunluk değeri verilir ve bütün bir eğri çıkarılır. Bu eğri olmadan eser bir alıştırma dizisine benzer. Solo viyolonsel yazısında bu biçim özel bir güçlük taşır.
Zemin ve üst doku aynı çalgıda taşınır; ikisinin ayrımı renk ve bölge ile kurulur. Bas sesler daha uzun tutulur ve daha az vibrato ile söylenir. Üst doku ise daha hareketli ve daha parlak bırakılır.
Bu biçimlerde ezber tekrar sayısına dayanır. Aynı zeminin kaçıncı dönüşünde olunduğu kolayca karışır; kursiyer dönüşleri gruplayarak ve her gruba bir ad vererek hafızasını sabitler.
Derslerimizde tekrarlayan bas üzerine kurulu bölümler, dönüş sayımı ve yoğunluk eğrisiyle çalıştırılır.