Fantezi, önceden belirlenmiş bir kalıba bağlı olmayan bölümlere verilen addır. Adı serbestliği çağrıştırır ama bu serbestlik kural yokluğu anlamına gelmez. Fantezi yazan besteci bir yapı kurar; yalnız bu yapı hazır kalıplardan biri değildir. Dolayısıyla icracının işi zorlaşır: harita hazır verilmez, çıkarılması gerekir.
Çıkarma işi malzeme sayımıyla başlar. Bölümde kaç ayrı fikir var, hangileri geri dönüyor, hangileri bir kez görünüyor. Bu sayım yapıldığında serbest görünen bölümün çoğu zaman düzenli olduğu görülür. İkinci adım geçişleri işaretlemektir.
Fantezilerde geçişler ani olabilir ve hazırlık kısa tutulur. İcracı bu geçişleri yumuşatmaz; ani oluşları biçimin bir parçasıdır. Üçüncü adım tempo haritasıdır. Fantezilerde tek bir tempo bulunmaz; kesitler arasında belirgin farklar olur.
Her kesitin temposu yazılır ve provada sabitlenir. Yazılmadığında tempolar her icrada kayar ve bölüm dağınık duyulur. Solo viyolonsel repertuvarında fantezi karakterli bölümler sık görülür.
Fantezi bölümlerinde kayıt karşılaştırması özellikle yararlıdır. Farklı icracıların aynı bölümü çok farklı tempolarla kurduğu görülür ve bu, serbestliğin sınırlarını somut biçimde gösterir.
Derslerimizde fantezi karakterli bölümler, malzeme sayımı ve yazılı tempo haritasıyla çalıştırılır.