Yaylı dörtlüye bir çalgı eklendiğinde ortaya iki farklı beşli çıkar. Birinci seçenek ikinci bir viyola eklemektir; orta bölge kalınlaşır. İkinci seçenek ikinci bir viyolonsel eklemektir; bas bölge genişler. İki seçenek arasındaki fark bir renk tercihinden ibaret değildir.
İkinci viyolonsel eklendiğinde bas hattı ikiye ayrılabilir. Bu, dokuya bir orkestra genişliği kazandırır. Ayrıca birinci viyolonsel bas görevinden kurtulur ve şarkı söyleyen çizgiler taşıyabilir. Bu düzen repertuvarın en tanınan eserlerinden birinde belirgin biçimde kullanılır.
İki viyolonsel arasındaki ilişki provada ayrıca kurulur. Birinci konu rol dağılımıdır; hangi bölümde kim taşıyıcı olacak yazılır. İkinci konu renk uyumudur; iki çalgının vibrato ölçüsü ve yay ağırlığı yaklaştırılır. Üçüncü konu oturma düzenidir; iki viyolonsel birbirini duyabilecek biçimde konumlanır.
Dördüncü konu entonasyondur; aynı bölgede çalan iki çalgı arasındaki sapma hemen duyulur. Bu nedenle beşli provalarında iki viyolonsel ayrı bir prova yapar. Bu ayrı prova, bütün topluluğun zamanını belirgin biçimde kısaltır.
Bu doku orkestral bir izlenim verdiği için program yerleşiminde de dikkat ister. Bir yaylı dörtlünün ardından çalındığında fark hemen duyulur ve beşli daha geniş bir ses gibi algılanır.
Derslerimizde iki viyolonselli doku, rol dağılımı ve renk uyumu üzerinden çalıştırılır.