Toplulukta uyum, büyük ölçüde kimin kimi duyduğuna bağlıdır. Duyamadığı bir müzisyene uyum sağlamak mümkün değildir. Bu nedenle oturma düzeni bir teknik konudur. Birinci ilke bas hattının duyulmasıdır.
Tempoyu ve armonik zemini bas taşır; herkes onu duyabilmelidir. Viyolonsel bu nedenle çoğu düzende merkeze yakın konumlanır. İkinci ilke karşılıklı yazının görünmesidir. Birbirine cevap veren iki parti yan yana değil, karşılıklı yerleştirilir.
Üçüncü ilke mesafedir; birbirinden çok uzak duran iki çalgı arasında gecikme oluşur. Bu gecikme küçük görünür ama hızlı pasajlarda duyulur. Dördüncü ilke yönelmedir; çalgıların ses yönü topluluk merkezine bakmalıdır. Beşinci ilke denemedir; düzen provanın başında birkaç seçenekle sınanır.
Bir bölüm iki farklı düzenle çalınır ve kayıt karşılaştırılır. Seçilen düzen yazılır ve her provada aynı kurulur. Değişen düzen, kazanılmış uyumu her seferinde yeniden kurmayı gerektirir.
Sahne yüksekliği de duyumu etkiler. Farklı kotlarda oturan müzisyenler birbirini farklı duyar; podyum kullanılıyorsa düzen bu kotlar gözetilerek yeniden düşünülür.
Derslerimizde topluluk yerleşimi, denemeyle belirlenir ve provalarda sabit tutulur.